من و دل..........

من همون جزیره بودم خاكی و صمیمی و گرم

 

 

واسه عشق باز ی موجها قامتم یه بستر نر م

 

 

یه عزیز دوردونه بودم پیش چشم خیس موجا

 

 

یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

 

 

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد

 

 

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

 

 

تا نفس كشیدی انگار نفسم برید تو سینه

 

 

ابر و باد ودریا گفتند حس عاشقی همینه

 

 

آمدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذشتی

 

 

اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی

 

 

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

 

 

من و دل اما نشستیم چشم براهت لب دریا

 

 

دیگه رو خاك وجودم نه گلی هست نه درختی

 

 

لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

 

 

دل تنها و غریبم داره این گوشه میمره

 

 

ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

 

 

می رسه روزی كه دیگه قعر دریا می شه خونم

 

 

اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

 

 

اما تو دریا ی عشقت باز یه گوشه ای می مونم